YILLAR ÖNCESİNDEN BİR RÜZGAR ESTİ
Bir rüzgar esti, yıllar öncesinden İki uzun kollu adam O bahçedeki iki katlı Ben on iki yaşındaydım. Ben haykırdım: Atatürk bu vatanı kurtardı. Saygı duymalısın Atatürk’e Boş versene çocuk sen ya Ben, hayır, dedim. Elli yıl geçti aradan Dedim, dut ağacı gibi, Yazar: Serdar Yıldırım
İnegöl’deki evimizin bahçesinden
Erik ağaçları vardı o bahçede
Asmada salkım salkım üzümler
Ve bir dut ağacı
Kollarını açsalar ve uğraşsalar,
Parmakları birbirine değmezdi.
Kalındı dut ağacının gövdesi.
Ahşap bir evde doğdum.
Önceleri Serdar’dım.
Sonraları Serdar Yıldırım oldum.
Yaşı benden büyük
Birtakım insanlar tartışıyordu.
Atatürk, bu ülke için ne yaptı diyordu.
Türkiye Cumhuriyeti’ni kurdu.
Şimdi özgür ve bağımsız yaşıyorsan
Bunu Atatürk’e borçlusun.
İzinden gitmelisin devrimlerinin
Atatürk, Atatürk, Atatürk demelisin.
Atatürkçülüğün en büyük savunucusu olmalısın.
Atatürk senin hayatın olmuşSen Atatürk dedikçe
Beynin buz tutmuş, kalbin durmuş.
Beynim buz tutmaz, kalbim durmaz.
Ben Atatürk dedikçe
Beynim aydınlanır, kalbim hızlı çarpar.
Doğduğum eve gittim, bahçeye çıktım.
Dut ağacı çok büyümüş, güçlenmiş.
Dünyanın tabanına ulaşmış kökleri.
Yıllarla benim Atatürk sevgim büyümüş.
Kollarımı bir kaldırdım ki,
Bulutları tutarmış ellerim
